‘The Sonic Ecology of the Adivasi Landscape’ (2024)
Deze korte film neemt je mee op een reis door klanklandschappen die de Adivasi-landschappen van Jharkhand vormgeven. De Adivasi (inheemse) gemeenschappen van India behoren tot de meest gemarginaliseerde gemeenschappen en staan sinds de koloniale tijd tot op de dag van vandaag onder constante dreiging van inbreuken op hun landrechten. Mijnbouw maakt ruimte voor industriële, overheersende geluiden. Omgevingsgeluiden zoals natuurlijke geluiden en culturele geluiden zoals mondelinge tradities en ambachtelijke klanken, worden bedreigd. Deze relatie tussen ruimte, geluid en onszelf als bemiddelaars staat centraal. Net zoals wij worden beïnvloed door de geluiden in onze omgeving, kunnen wij ook ons sonische milieu en de impact ervan op het ecosysteem mediëren. Zelfs te midden van mijnbouw zullen vogels zingen, zal water stromen, zullen Adivasi hun draad blijven spinnen en hun stem luider dan ooit laten horen. De Adivasi-klanklandschappen vertellen een verhaal van verlies, maar ook van hoop. Ze roepen op tot actie tegen ecologische en culturele vernietiging. Deze korte film is slechts een eerste stap. Hij laat zien dat als we echt luisteren, we resonanties kunnen vinden die leiden tot nieuwe verbindingen — en misschien zelfs tot rechtvaardigheid.
Filmmaker Shankhu Toppo (lid van de Oraon-gemeenschap) en filmstudent Luca Verhaeghe onderzochten de ontheemding van de Adivasi-bevolking van Jharkhand via een zintuiglijke benadering. Door de camera en geluidsrecorder uit handen te geven, gebruikten ze een participatieve filmmethode in hun omgang met de Oraon-gemeenschap. Ze verweven verhalen over landrechtvaardigheid en menselijke waardigheid. Hieronder vind je meer informatie over hoe deze film deel uitmaakte van Luca’s masterproef in Film en Visuele Cultuur aan de Universiteit Antwerpen.
Link naar de ganse short film: https://youtu.be/6lUNRvO4uiQ
Who Am I मैं कौन हूँ En ne hikdan?
Filmmaker Shankhu Toppo is geboren en getogen in Ranchi, maar zijn wortels liggen in het dorp Lurgumi. Tijdens zijn opgroeien was hij zich altijd bewust van deze dualiteit, maar voelde hij zich nooit helemaal thuis in een van beide plekken.
Zijn ouders verhuisden, net als velen van hun generatie, naar de stad voor onderwijs en werk, terwijl ze verbonden bleven met hun dorp. Maar voor Shankhu voelt die verbinding afstandelijker; iets wat hij heeft geërfd, maar niet volledig heeft beleefd. In de stad groeit hij op als onderdeel van een minderheid en beweegt hij zich door ruimtes waar zijn identiteit vaak niet op zijn plek valt. In het dorp, ondanks taal, afkomst en vertrouwdheid, worstelt hij om een volledig gevoel van thuishoren te ervaren. Deze stille spanning weerspiegelt een grotere, vaak onuitgesproken ervaring van veel inheemse jongeren die zich tussen werelden bevinden. In Who Am I richt Shankhu de camera op deze tussenruimte. Hij keert terug naar Lurgumi en documenteert niet alleen de plek, maar ook zijn eigen afstand ervan. Naast deze reis herinnert de film aan een eerdere ervaring met zijn goede vriend en collega Luca Verhaeghe, tijdens een bezoek aan een ander Uraon-dorp. Ondanks hun zeer verschillende achtergronden bevinden beiden zich als buitenstaanders. Luca zichtbaar, en Shankhu op een meer innerlijke manier. Zelfs met zijn vloeiende beheersing van Kurukh, Hindi en Engels, herkent Shankhu een gedeelde afstand die het idee van vanzelfsprekend thuishoren uitdaagt.
Naarmate de reis vordert, beweegt de film weg van het zoeken naar duidelijke antwoorden. In plaats daarvan blijft hij stilstaan bij onzekerheid. Shankhu begint in te zien dat zijn identiteit niet hoeft te worden opgelost in de ene of de andere plek. Ze mag bestaan in fragmenten, in beweging en in tegenstrijdigheid. Who Am I is een persoonlijke en reflectieve documentaire over opgroeien tussen werelden, en over het accepteren dat de ruimte ertussen soms precies is waar je thuishoort.
Community Screening in Sidrol
Op 11 december 2024 organiseerden we de vertoning van onze korte documentaire ‘The Sonic Ecology of Adivasi Landscapes’ in Kotari, een van de Adivasi-dorpen in Jharkhand, in het district Burmu. Dit is hetzelfde dorp waar de film in nauwe samenwerking met de lokale gemeenschap is gemaakt.
Documentaire screenings over
de gevolgen van mijnactiviteiten in Jharkhand, India
Op 19 juni 2024 presenteerde Luca de korte film “The Sonic Ecology of the Adivasi Landscape”, gemaakt door Resonant Earth, tijdens een studentenuitwisselingsprogramma naar Jharkhand (India), georganiseerd door USOS vzw en de Universiteit Antwerpen.
Samen met de aanwezigen reflecteerden we op de verschillende manieren waarop onze zintuigen werden aangesproken door de film en vroegen we ons af wat de Adivasi-klanklandschappen ons vertellen over onze relatie met het land. Daarna hadden we de eer om postdocstudent Richard Toppo te horen vertellen over de historische context van de Adivasi-bevolking, die tot op de dag van vandaag met onrecht wordt geconfronteerd.
Om deze context concreter te maken, werd de film “Rat Trap”, gemaakt door Akhra Ranchi, vertoond met een online inleiding van regisseur Rupesh Sahu. Deze film zoomt in op de harde realiteit van illegale kolenmijnwerkers in Jharkhand. We sloten de avond af met een hoopvolle boodschap door de presentatie van de campagne “the Right to Say No”. Het is een campagne van CATAPA die strijdt tegen mijnbouw en onrechtmatige landverwerving in Zuid-Amerika.
Het was een onvergetelijke avond die nooit mogelijk was geweest zonder de hulp van CATAPA en USOS vzw!
We waren heel dankbaar voor iedereen die kwam luisteren naar de Adivasi-verhalen, gedachten en gevoelens deelde, om verder te weven aan verhalen richting mondiale landrechtvaardigheid en menselijke waardigheid.
Collaborative Filmmaking and the Sonic Ecology of Adivasi Landscapes
How can multisensory and decolonial approaches contribute to a better understanding of Adivasi land dispossession and enhance transcultural resonance?
Master’s Thesis (Luca Verhaeghe, 2024)
In Jharkhand, Eastern India, where the Adivasi communities see their rhythms and lives as inseparably connected to the ancestral land, the expansion of coal mines leads not only to environmental destruction but also to the erosion of their culture. This research highlights a decolonial and multisensory approach that, through a collaborative film, visualizes the context of Adivasi land dispossession and the accompanying soundscapes.
How Does Displacement Sound?
The Adivassi, the Indigenous people of Jharkhand, have a rich culture filled with songs, dances, and stories, shared in their central gathering space, the Akhra. However, the pressure of development projects led by the demand for minerals has often violently forced communities to leave their land. Displacement uproots not only their homes but also their songs, dances, and memories.
As a visual etnography student, I aimed to move beyond mere observation. What if the story of the Adivasi could not only be read or seen but also felt and heard? With this question in mind, a collaborative experimental short film, The Sonic Ecology of Adivasi Landscapes, was developed, where sound serves as a bridge to evoke resonance.
How Multisensory Research Fosters Connection
This research applied a unique approach: a multisensory, feminist, and participatory methodology. Traditional scientific methods, often patriarchal and colonial in nature, tend to reduce complex human experiences to mere data, consisting of jargon accessible only to a small, academic audience.
Through interviews, perception analyses, and field recordings, I explored how soundscapes reflect the Adivasi experience. Sounds such as hands cultivating the land, weaving looms, rustling forests, and the rumble of mining machines formed the foundation of our film. The film not only highlights the threats these communities face but also their resilience.
Collaboration with the local documentary group Akhra and in particular with Shankhu Toppo, was vital. Together, we developed a participatory process that gave space to both the voices of the Adivasi and the vision of us as filmmakers. The result is not a traditional documentary but rather an experimental composition of sounds, images, and silences that challenges the viewer to listen more deeply.
This work demonstrates how a decolonial, multisensory approach can bridge the gap between communities and researchers. Sound, often undervalued in research, can play a powerful role in conveying complex realities. By collaborating with local communities and challenging traditional research norms, we can enforce transcultural resonance with voices that are often unheard.